خانواده اولین و مهم ترین نهاد در تاریخ فرهنگ و تمدن انسانی و اولین مدرسه ای است که انسان در آن تعلیم می یابد و با اصول زندگی اجتماعی و روش تفاهم با دیگران آشنا می شود. بنابراین تقویت این مرکز، متضمن اعتدال و اعتلای جامعه است.

اهمیّت و شأن والای خانواده به عنوان با هویّت ترین نهاد اجتماعی از دیرباز و خصوصاً قرون اخیر، موقعیت و مقام ممتازی را در بحث¬های مختلف حقوقی، اخلاقی، اجتماعی، تربیتی، پرورشی و... به خود اختصاص داده است.

اصول، ضوابط و راهکارهای مفید و سازنده مربوط به پیوند مشترک زن و مرد، به عنوان نخستین هسته تشکیل دهنده نهادهای اجتماعی، همواره مورد توجه تعالیم انسان ساز و سعادتبخش مبشّرین ادیان الهی بوده است و در این میان تعالیم حیات بخش اسلام از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است.

از آنجایی‌كه دین اسلام به‌عنوان كامل ترین دین الهی مطرح است و نیازمندی‌های بشری را در هر زمانی جوابگوست؛ نسبت به ازدواج و كانون مقدس خانواده، تشویق‌ها و ترغیب‌های زیادی نموده است، تا جایی‌كه بیت‌المال را یكی از ابزارهای رسیدن به چنین هدفی قلمداد می‌كند و علاوه بر موارد ضروری تكلیف كرده تا حاكم حكومت اسلامی برای رفع معضل جوانان و پیشگیری از افتادن در ورطه انحراف و مفاسد اجتماعی از بیت‌المال مسلمانان استفاده كند. در این خصوص پیامبر عظیم‌شان اسلام می‌فرمایند:

«در اسلام هیچ بنایی نزد خدا محبوب‌تر از بنای ازدواج نیست»

اغلب افراد مجرد ميل دارنـد بـدانـنـد کـه چـگونـه و کجا بايد عشق حقيقي را بيابند.

بولتن جواني:
در ايـن مـقـاله به 8 نکته کاربردي و بسيار سودمند براي دستيابي به يـک عـشـق حــقيقي اشاره گرديده است:
1- باور داشته باشيد که شما هم مي تـوانـيد به يک رابطه دراز مدت، رمانتيک و شگفت انگيز دست يابيد.
اغلب افـراد مـجرد در آرزوي داشـتـن يــک رابطه فوق العاده مي بـاشد. امـا تـعـداد معدودي از آنان محقق شدن چنين رابـطـه اي را بـاور دارنـــد. براي مجردها حتي ملاقات با يک فـــرد جذاب، سـازگار و دلخـواه يـک امـر نـاممـکن قـلـمــداد ميــگردد. اين بسيار حائز اهميت است که شما به اين امر ايـمان داشـتـه بـاشـيـد کـه: آشــنايي با يک فرد مناسب و تشـکيل يک رابطه دراز مدت و حتي مادام العمر براي شما نيز امکان پذير است. به خاطر داشته باشيد که باور و ايمان نيمي از پيروزي در هر کاري ميباشد.

در صبح یکی از نخستین روزهای زمستانی در حیاط دانشگاه نشسته بودم که چهره چند تن از جوانان دانشجو برایم جذاب به نظر آمد و بهانه ای شد تا این سطور زیر را بر روی قلم بیاورم.ابتدا سعی می کنم چهره این جوانان را توصیف می کنم.یکی از دانشجویان دستش را به زیر چانه اش گذاشته بود و با چهره ای درهم به نقطه ای خیره شده بود و در حال فکر کردن بود .جوان دیگری در نقطه دیگر حیاط نشسته بود و با دوستش از وضعیت موجود ابراز نارضایتی می کردند و از لهن و چهره آنها مشخص بود که بسیار نگران و آشفته بودند.در قسمتی دیگر جوانی هندزفری موبایلش را در گوشش گذاشته بود و به قول معروف ژست جوانان عاشق را گرفته بود و چهره ای عبوس را از خود به نمایش می داد.با ذکر حال این چند جوان در نگاه اول فرد احساس می کند که این افراد در ابتدای جوانی دچار نوعی سرخوردگی اجتماعی شده اند که در فاصله زمانی صبح که معمولا افراد پر انرژی و بشاش هستند همچین چهره هایی دارند.اما سوالی که در اینجا در ذهن ها خطور می کند این است که چه بر سر جوانان کشورمان آمده که اینگونه غمگین و نگران در اذهان عمومی به نظر می رسند ؟ آنهم جوانی که اکنون در حال تحصیل در دانشگاه می باشد و به احتمال زیاد در آینده خواهد توانست شغلی را برای خود دست و پا کند .

"دوره و زمونه عوض شده... زمان ما کي جرات داشت اين اطوارها رو بريزه؟ دوره ما اينطور نبود که دخترها و پسرها همديگرو ببينن و بپسندن... اصلا از اين خبرا نبود بزرگترها خودشون مي بريدن و خودشون مي دوختن... تا چشم باز مي کرديم شوهرمون داده بودن و داشتيم بچه داري مي کرديم..."
اين صحبت‌هاي مادر بزرگم است که معمولا هر چند شب يک بار، برايم مي‌گويد تا افکارم را نسبت به ازدواج تغيير دهد؛ او که تا لحظه عقد اجازه نداشت همسر آينده‌اش را ببيند و حتي چيزي در موردش بپرسد... .
سالها پيش درست زماني که مادربزرگ‌ها و پدربزرگ هايمان در آستانه ازدواج بودند خانواده‌ها نقش اصلي را براي انتخاب همسري مناسب براي فرزندانشان ايفا مي کردند. در بيشتر مواقع به دليل ساختار پدر سالاري در خانواده، حرف اول را پدر مي زد، هيچ‌کسي هم حق اعتراض در برابر انتخاب او را نداشت. اگر هم کسي جرات مخالفت را داشت و در مقابل اين سنت(!؟) مي ايستاد براي هميشه از جمع خانواده طرد مي شد ضمن اينکه چنين فردي تا آخر عمر اجازه حضور در جمع فاميل را هم نداشت.