ای انسان! 
اگر نمی توانی اقیانوس باشی، دریا باش، اگر نه رودخانه باش واگر نمی نتوانی رودخانه باشی نهری كوچك باش، اما هیچ گاه مرداب نباش. نهری باش جاری، زلال و مهربان و با جوشش زیبایت زندگی را به همه هدیه كن  چون وقتی حركت می كنی هم زنده ای و هم به دیگران  زندگی می دهی ، سبزه های كنار نهر را دیده ای چه زیبا  چشم را نوازش می دهند و ماورای پروانه های لطیف و زیبا هستند، این ها به خاطر سخاوت و مهربانی نهر كوچك اما جاری است، پس تو هم با الهام از این رود كوچك جاری شو و بدان خدا در همه حال با توست. 
عفو كردن خطا، انتقام ملایمی است.          "دیل كارنگی"
محبت رابه دل دادن صفای سینه می خواهد               به یاد دیگران بودن دل بی كینه می خواهد
اگر تنهاترین تنهایان شوم باز هم خداوند مهربان هست او جانشین تمام نداشتن های من است.       "شریعتی"
هشیار باش خلقت عالم زبهرتوست     غیر از خدا هر آنچهكه خواهی شكست توست
خدایا مرا از این فاجعه پلید «مصلحت پرستی» مصون بدار تا به رعایت مصلحت، حقیقت را ذبح نكنم.     "شهید چمران"
عشق، حیرت و گریز و بی تابی یك دور افتاده است؛ برای پیوستن ناله‌ی نی خشك و بریده و غربت در آرزوی بازگشت به نیستان